De ANWB? Daar heb ik geen zin in

Hoe je mening over een bedrijf in no-time kan veranderen weet Heleen Kamp als geen ander. De ANWB bleek een hele leuke organisatie te zijn! In december 2014 vierde de manager ondersteuning Alarmcentrale haar 25-jarig-jubileum.

Heleen Kamp vindt haar werk, manager ondersteuning op de Alarmcentrale in Den Haag, het leukste werk dat er is. 25 jaar geleden had ze niet gedacht dat ze zo lang bij de ANWB zou werken. Sterker nog, ze wílde er eigenlijk helemaal niet werken. Heleens ogen twinkelen als ze eraan terugdenkt: “Ik had een jaartje in een hotel in Oostenrijk gewerkt en ging in Nederland naar het arbeidsbureau. Ze hadden een vacature bij de ANWB. Ik heb toen letterlijk gezegd: ‘Daar heb ik geen zin in’. Ik was 22 en had een duidelijke mening, terwijl ik eigenlijk niks wist van de ANWB. Kort daarop sprak ik een vriend; hij had bij de ANWB stagegelopen en raadde me aan om te solliciteren: ‘Bevalt het niet, dan staat de ANWB in elk geval op je cv.’ Ik besloot het te doen en tot mijn grote schrik mocht ik die middag al op gesprek, werd ik aangenomen en begon ik een week later al aan de cursus. En wat bleek? Ik vond het razend interessant! Nog steeds kan ik me verbazen over wat de ANWB allemaal doet.”

Heleen begon haar carrière in de winkel in Deventer, maar na elf jaar wilde ze haar horizon verbreden. “Ik heb toen een jaar op steunpunt München gewerkt, eerst als voertuighulpverlener, later als personenhulpverlener. Daarna werd me gevraagd in de zomer in Den Haag aan de slag te gaan en toen kort daarop een collega met zwangerschapsverlof ging, kon ik teammanager worden.” Hoewel het bij haar wel zo liep, vindt Heleen het geen voorwaarde voor een teammanager om eerst als hulpverlener gewerkt te hebben. “Het is vooral belangrijk dat je goed kan schakelen – het is hier hollen of stilstaan. Wel vind ik het prettig dat ik uit eigen ervaring weet wat collega’s soms meemaken. Achter veel telefoontjes schuilt een heftig verhaal. Iemand die net van school komt, zetten we daarom meestal niet direct op personenhulpverlening.” Heleen heeft bewondering voor de gedrevenheid van haar collega’s. “Ze hebben allemaal hetzelfde doel: mensen zo goed mogelijk helpen. Het enige wat ze hebben is hun stem, ik vind het knap dat ze keer op keer mensen op hun gemak kunnen stellen.” Sinds 1 februari 2016 is Heleen manager ondersteuning bij de alarmcentrale. “In deze functie ondersteun ik de operationele manager in de breedste zin van het woord. Ik help beleid maken ten behoeve van de afdeling, maar ben bijvoorbeeld ook verantwoordelijk voor het opleidingsproces en de Werving en Selectie van het zomerpersoneel.

ENKELE TIENTALLEN RAMPEN

Eens in de vier jaar is de ANWB coördinerend alarmcentrale; dan hebben wij bij een ramp de leiding. Tot nu toe maakte Heleen er enkele tientallen mee. “Er gaat dan een equipe met hulpverleners, een arts en een verpleegkundige naar het rampgebied”, legt ze uit. “Komt de equipe terug, dan ga ik altijd naar Schiphol om te horen hoe het was. Zelf ben ik nooit naar een rampplek geweest; dat is er gewoon nooit van gekomen. Als managers zijn we hier hard nodig. We zijn bereikbaar voor het thuisfront, staan de pers te woord en het normale werk gaat ook gewoon door.” Heleen heeft in de loop der jaren heel wat gesprekken gevoerd die haar zijn bijgebleven. Ze vertelt over een dossier dat erg dichtbij kwam: “Net voordat ik op vakantie zou gaan naar Namibië kwamen daar Nederlanders om bij een auto-ongeluk in de woestijn. Toen ik vertrok was het dossier bijna afgerond en toen ik een maand later terugkwam vond ik een mooie foto in mijn postvak. Het had er één uit mijn eigen album kunnen zijn, maar het bleek de rouwkaart, gestuurd door de nabestaanden om te bedanken voor de goede hulp. Dan schrik je wel. Je leert op den duur met zulke dingen omgaan, maar wennendoet het nooit.” Gelukkig heeft Heleen voldoende leuke dingen om de zinnen te verzetten. Ze houdt van koken voor vrienden, van winkelen en ze huurt met haar vriend in de zomer graag een bootje. Ze delen dezelfde droom: een huisje op Bali. Terwijl ze een opmerkelijke afkeer heeft van de combinatie zand en natte voeten – “gruwelijk”, lacht ze – reist ze af en toe graag af naar haar paradijs: “Prachtige natuur, waanzinnige uitzichten en vriendelijke mensen; meer heb je toch niet nodig?”