Vruchten plukken van een turbulent leven

'Alarmcentralefotograaf' Guy Basabose over zijn drijfveren

Als een fotograaf gelééfd moet hebben om werk te maken dat ertoe doet, dan is Guy Basabose daarvan het levend bewijs. Zijn proeve van bekwaamheid: een portrettenalbum van collega’s op de Alarmcentrale. Indringende foto’s, met als voedingsbodem zijn eigen turbulente leven.

Naam: Guy Basabose
Leeftijd: 35
Functie: hulpverlener zakelijke markt Alarmcentrale
Woont in: Den Haag
ANWB’er sinds: 2015

Zonder ze ooit in levenden lijve te hebben ontmoet, word je nieuws- gierig naar het levensverhaal van de collega’s op de portretfoto’s die Alarmcentrale-medewerker Guy Basabose bundelde in een fotoalbum dat hij de afdeling schonk. Zijn stijl van fotograferen (www.basabosephotography.com) is niet in de eerste plaats gebaseerd op technische perfectie en het louter vastleggen van de realiteit. Elke foto weerspiegelt een levenshouding van de geportretteerde. De gezichtsuitdrukkingen dragen nieuwsgierigheid, wijsheid, bedachtzaamheid en levenslust uit.

Gevlucht voor burgeroorlog
Een eeuwig terugkerend discussiepunt onder vakgenoten is de opvatting dat een creatieveling pas in staat is werk af te leveren dat ertoe doet als hij kan putten uit een rijke levenservaring. Guy’s levensloop verraadt dat zijn werk past in die traditie. Met zijn ouders, broers en zussen ontvluchtte hij in 1993 de burgeroorlog in Burundi en belandde hij in Nederland. In een kinderleven een zeer ingrijpende gebeurtenis. “Maar het voelde hier snel goed”, herinnert Guy zich. “We kenden Europa al van vakanties. Dankzij het goede onderwijs in Burundi beheerste ik Frans en Engels. En Nederland was bijzonder vriendelijk voor vluchtelingen. We kregen spontane steun van mensen in onze omgeving.” Guy doorliep mavo, havo en vwo, rook aan de studie Farmacie in Leuven en studeerde drie jaar Lifestyle Technology aan de TU Delft. “Een mooie studie, die goed aansluit bij mijn affiniteit met de exacte vakken. Maar je wordt klaargestoomd voor onderzoekswerk in het laboratorium. Solistisch werk, dat niet strookt met mijn aard. Ik beweeg me graag tussen collega’s. En ik heb te veel ondernemersbloed voor zo’n statisch bestaan.” Het stof van de burgeroorlog was neergedaald, toen Guy in 2011 terugkeerde naar zijn geboortegrond. Burundi herleefde en Guy had succes met zijn mediabedrijf, dat foto- en videoreportages maakte.

Maar in 2015 sloeg de vlam weer in de pan toen de zittende president de stembusoverwinning van de oppositie naast zich neerlegde. Voor Guy aanleiding opnieuw het land te verlaten. Met achterlating van zijn bedrijf met zeven werknemers.Een turbulent levenshaal, dat ook nog eens is verweven met een tien jaar lange worsteling met overmatig coke- en drankgebruik. “Die verslaving heb ik overwonnen toen ik in Burundi mijn huidige vrouw ontmoette”, vertelt Guy. “Met haar christelijk geloof opende zij een nieuwe wereld voor me. Vanaf het moment dat ik het geloof inmijn leven toeliet was het afgelopen met de verslaving. Met ingang van dag één.”

Van nature open mensen
Naast zijn werk op de Alarmcentrale is Guy actief als fotograaf. “Ik wilde iets kunstzinnigs doen, maar tekenen ging me niet goed af. Het werd fotograferen”. Vanwaar die expressieve stijl? Guy: “Alles kan en moet tegenwoordig heel snel. Mensen verdiepen zich weinig in elkaar. Met fotografie probeer ik hen dichter bij elkaar te brengen. Bij opnamen ga ik met ze in gesprek, vraag ik ze naar hun leven. Dát wil ik vangen in een portret.” Met het portrettenalbum van zijn team op de Alarmcentrale (Alc) heeft Guy een proeve van bekwaamheid geleverd. Hij maakt er een kanttekening bij. “Bedenk dat het voor zo’n klus ideale modellen zijn. Alc’ers zijn van nature open, naar buiten gerichte mensen. En ze houden van iets verrassends. Zonder hen was dit boek niet tot stand gekomen.”

Spoor achterlaten
Binnengekomen als tijdelijke kracht voor zomerseizoen 2015, heeft Guy nu een jaarcontract als hulpverlener zakelijke markt. Zijn rijke reiservaring en talenkennis hebben een handje geholpen. “En het fotoboek heeft misschien ook een steentje bijgedragen. Vanaf dag één voelde me welkom. Ik kreeg te maken met ingewikkelde procedures en systemen. Collega’s waren attent en respectvol, en ze namen de tijd om me te helpen. Het is een afdeling met een open en tolerante cultuur.” Intussen heeft deze ‘huisfotograaf van de Alc’ weer een potje op het vuur staan: een portrettenboek van de héle Alc. Waarom? “Veel mensen werken er tijdelijk. Ze komen en gaan, zonder een spoor achter te laten. Door ze te fotograferen leg ik iets van hen vast. Anders zijn ze zomaar weg. Voorgoed.”

Dit is ook Guy

Laatst gelezen boek: de Bijbel
Spannendste ervaring: de aankoop van mijn eerste camera
Hiermee krijg je me kwaad: kindermisbruik
Mijn levensmotto: behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden
Favoriet tv-programma: Top Gear
Wil ooit nog eens: naar de bruiloft van mijn dochter (Esther is nu 6 jaar)